Over volhouden, zelfs als je als hondenbezitter je teen breekt

Dat lukt wel dacht ik twee weken geleden, toen ik dat tafeltje de trap af tilde. Voorzichtig voelen met mijn linkervoet. Was ik er al?

Ja ik was er.

Ik zet mijn voet weer neer.

NEE, NIET DUS.

Ik glijd door. Land bovenop mijn grote teen.

Krak. Gebroken. Pijnlijk.

Drie weken gips…..

Ineens moet ik letterlijk een pas op de plaats doen. Nou dat lukt, want veel verder kom ik die eerste dagen niet. Elke stap doet pijn, stilzitten met mijn been omhoog is het beste. Deze coronatijd maakte al dat ik me bewust was van elke stap die ik zette. Deze gebroken teen doet daar nog lekker een schepje bovenop. Ik voel me machteloos en verdrietig. Tranen stromen. Maar veel water wast goed schoon. Dus ik weet zeker dat mijn teen er eerder van herstelt.

Ik heb een jonge hond, die liefst toch wel vier keer per dag uit moet. Lieve help, hoe ga ik dat aanpakken ?

Ik ben iemand die graag haar eigen boontjes dopt. Voor het vragen van hulp moet ik telkens een flinke drempel over. Zeker als dat hulp is voor langere tijd. Maar het is niet anders. Gelukkig ben ik heel creatief. Ken ik veel mensen. En er is nog iets wat me erg goed van pas komt nu. Ik kan gevoelens in mijzelf waarnemen. Ik hecht me er echter niet aan, dus ze zullen me nooit overweldigen. Anders gezegd: ik voel verdriet. Maar ik BEN mijn verdriet niet.

Dus nadat de tranen zijn opgedroogd ga ik rondbellen en rondmailen. Van alle kanten komt hulp, zelfs uit onverwachte hoek.

We zijn nu twee weken verder en er is geen dag geweest dat mijn hondje niet lekker buiten kon rennen. En ik heb alle ruimte en tijd om mijn teen goed te laten herstellen.

Ik voel me dankbaar met zoveel lieve mensen om mij heen.

Cliënten die ik coach zoeken vaak naar manieren om vol te houden in tijden van tegenslag. Inveren en doorgaan is een grote uitdaging. Gevoelens kunnen je overweldigen. Door mijn manier van werken hervinden cliënten hun veerkracht en kunnen zij beter omgaan met hun gevoelens. Want dat hebben zij in zich, net als jij. Alleen kunnen ze er soms even niet bij.

Lukt het jou ook om mee te veren, ook nu in coronatijd? En als je het gevoel hebt het niet meer vol te houden, wat heb je nu nodig?

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *