Leven met longcovid

Longcovidlo(t)ssoflove episode  #7 

Waarom ik werken op een moestuin kan vergeten.  

Een van mijn passies is tuinieren in de moestuin. 20 jaar lang heb ik samen met een fijne groep mensen in een gemeenschappelijke moestuin gewerkt.

Na 3 jaar longcovid, en op een moment dat ik me ietsje beter voelde, maakte mijn hart een sprongetje bij de gedachte dat ik misschien wel op een moestuin kon helpen. Niet spitten en kruien, wel wieden en zaaien. En smullen van de schoonheid van de aarde die uit kleine zaadjes zoveel moois creëert.

Mijn overbuurvrouw heeft een moestuin en ik ben van harte welkom want er moeten appels geoogst worden. Zij fietst erheen, ik met de auto. Als ik uit de auto stap, start mijn parcours. Loop je even mee?

Gezonde benen lopen vanaf de parkeerplaats lachend in 5 minuten de moestuin in. Met mijn covidlijf voelt dat als apenkooien.

Vanaf de parkeerplaats gaat de weg iets omhoog een bruggetje op. Dat betekent dat ik licht moet klimmen. Au, die benen. Plus een beklemmend gevoel in mijn borst.

Eenmaal op dat bruggetje loop ik voorzichtig naar beneden. Dalen kost nog meer energie. Ik volg het paadje, dat helaas niet door een professionele stratenmaker is gelegd. Gezonde benen corrigeren moeiteloos de hobbels en uitstekende stenen. Ik echter moet goed focussen anders val ik. Een fysiotherapeut legde me uit dat door de longcovid de zenuwbanen in mijn voeten te traag informatie doorgeven aan mijn hersenen. Waardoor een simpel moestuinpaadje voelt als hordelopen.

Maar afijn, ik ben van het type never give up, en kansen pakken. De moestuin roept en maakt alles goed.

Helaas tijdelijk.

De moestuin zelf heeft ook paadjes vol hobbels en bobbels. En appels plukken betekent dat je je armen lang omhoog moet houden. En ook lang (=15 minuten) op je benen staan. In no time ben ik door het grootste deel van mijn energie heen.

Mijn oogst die dag:  frustraties en tranen. Wat voorheen een feestje was, voelt nu als onhaalbaar en roofbouw.  

Ik ben dus gestopt met helpen op de moestuin, het  zit er voor mij niet meer in. Levend verlies is rouwen en doet pijn. En daar maakt zelfs een grote zak zelfgeplukte appels niets aan goed.

Ik ben Yvonne.

Nu 4,5 jaar onderweg.

Ik ga nog steeds vooruit.

In subtiele stapjes, maar ik gá vooruit.

En ik ga steeds meer leven. Niet gemakkelijk, wel fijn. 

Longcovid is voor iedereen anders. Dus wat je hier leest is míjn verhaal.  Ik noem het mijn reis, of onderweg zijn. Want van het woord ziekte krijg ik geen energie. Dat voelt voor mij te uitzichtloos. Misschien geeft mijn info jou wat moed en kracht. Want het hebben van longcovid is een afschuwelijke eenzame en oneerlijke klus.

Kortweg gezegd is mijn herstel gebaseerd op het uitgangspunt: "als je doet wat je deed, krijg je wat je kreeg"(Einstein). Ik heb mijn innerlijk roer daarom radicaal omgegooid. Vanuit een diep innerlijk weten (en hopen!) dat de oplossing van mijn herstel (misschien wel) in mijzelf zit. Ik houd  me al ruim 4 jaar lang strikt aan de methode Opbouw van Reserves wat betekent dat ik dagelijks vier keer per dag 20 minuten prikkelarm lig. Ik pas Mind -Body toe en integreer dit. Ik weet (bijna) alles over het autonoom zenuwstelsel en de nervus vagus. Ik kreeg EMDR en volg familieopstellingen. Ik krijg rebalancing. 

Inmiddels ken ik mijn energizers. En mijn energielekken. Ik ken mijn stressoren. En de subtiele signalen die duiden op stresstoename. Kan deze tijdig afvoeren zodat ze me niet meer ziek maken. En voor mijn hooggevoelige bedrading life changing: mijn emotiemanagement is inmiddels uitstekend. Dankzij TAOtraining en hartcoherentie verwelkom ik alle gevoelens en gebruik ik ze als richtingaanwijzer in mijn leven. Daardoor ontregelen emoties mij niet meer, en word ik er niet meer ziek van. Vanuit deze dagelijkse practice ervaar ik nieuwe gevoelens waarvan ik het bestaan niet kende. En deze gevoelens werken helend voor mij.

En dit klinkt misschien raar. En ik had het liever niet gehad. Maar in bepaald opzicht ben ik de longcovid ook een ietsepietsje dankbaar. Het opruimen van innerlijke ballast doet me namelijk wel goed.  

• (Levens)kunstenares
• Warme persoonlijkheid
• Humor
• Mind-body|OR|pacing 

• Creatieve coaching
• Compassievol
• Sterke intuïtie
• ACT

Yvonne begrijpt de kern van hartcoherentie diepgaand en past deze kennis toe op een manier die authentiek en effectief is. Haar talent om snel een persoonlijke connectie te maken, creëert een veilige en ondersteunende omgeving voor groei.

Yvonne brengt een rijke levenservaring mee die haar inzicht geeft in de complexiteit van menselijke emoties en gezondheid.

Ik ben ervan overtuigd dat iedereen die met Yvonne werkt, zal ervaren hoe haar deskundigheid en warme persoonlijkheid een blijvende impact kunnen hebben. Ik beveel haar ten zeerste aan bij iedereen die op zoek is naar een coach die echt begrijpt hoe je hart en geest in harmonie kunt brengen.

Stefan  ★★★★★

Yvonne is een heel prettige gesprekspartner, haar enthousiasme over de Heartmath-methode werkt erg aanstekelijk. Om te zien en horen wat het haar heeft gebracht is ontzettend inspirerend!

Cora  ★★★★☆

Kijk ook eens op mijn andere website www.emowijzer.nl. Daar vind je informatie over Emowijzer, een tool voor kinderen en hun opvoeders om op een gemakkelijke manier samen over gevoelens te praten.   

Klik hier voor het interview: 'Yvonne met long covid' (Libelle Gezond editie 10 - juli/aug. 2024).