Leven met longcovid

Sinds kort blog ik over mij leven met longcovid. Deze blogs verschijnen op LinkedIn.

Longcovidlo(t)ssoflove episode 4

Dit is waarom je het niet gelooft, maar het er wel is.

Het begint na 4,5 jaar tot mijn omgeving door te dringen. Dat ik longcovid heb. Hoewel ik het woord covid niet al te vaak in de mond neem. Alleen als het echt niet anders kan. Ik merk namelijk bij mijn omgeving een soort metaalmoeheid, maar dan voor het woord covid. Ik hoor mensen denken: corona, de pandemie, aarghhh, GELUKKIG voorbij, we kunnen weer léven, wil NIETS meer met corona te maken hebben. Dat soort gedachten, ik kan ze lezen bij mensen die ik spreek.

Die ander gelooft vaak niet dat ik zo’n heftige ziekte heb. Dat is ook niet zo raar want aan de buitenkant zie je niets aan mij. Als ik het zeg, kijkt de ander me aan, en hoor ik: je ziet er wél goed uit. Ik hoor die ander denken: zij faket, er is niets aan de hand, ze wil gewoon aandacht. En omdat de ander nou eenmaal iets te zeggen willen hebben, krijg ik het advies dat ik er misschien even lekker uit moet. Lekker naar de zon ofzo.

Dat iemand zegt dat ik er wél goed uitzie, voelt niet oprecht en klinkt als ongeloof. Gelukkig laat ik  me daar niet meer door uit het veld slaan. Ik weet dat ik me niet aanstel, ik weet dat ik gezond wil zijn. Inmiddels ondertitel ik mijn verschijning, en zeg ik duidelijk  dat je me alleen maar ziet als het goed met me gaat. Dat wil zeggen: als ik goed heb geslapen, me goed voel bij het opstaan. Als ik me,  aan mijn revalidatie- en herstelschema heb gehouden en het geluk heb me daardoor weer even wat  beter te voelen. Of als ik me, om volstrekt onduidelijke redenen niet ontzettend ziek voel, alsof ik net corona heb.

Als ik dan in zo’n gezellig gesprek ben beland, met iemand die niet luistert, niet doorvraagt of open staat voor mijn verhaal, die alleen maar denkt vanuit eigen kaders, dan voelde ik 2 jaar terug altijd boosheid opkomen. Ging ik uit contact. En groot gevoel van me alleen gelaten voelen legde me dan lam. Ik trok me terug in huis.

Inmiddels heb ik haren op mijn tanden (dat zie je niet hoor). En praat ik met een vriendelijke glimlach, en zachte ogen. Mijn wanhoop en frustratie over deze ziekte diep opgeborgen in mijn innerlijke parkeergarage.

Allereerst zeg ik dan dat je me alleen ziet als het goed met me gaat, als ik genoeg energie heb om op mijn benen te staan. Dat jij mij, als ik me te ziek voel, niet zult zien. Te ziek als ik: hoofdpijn, pijn in mijn benen, duizelig, misselijk, uitgeput. (Ik ben dan namelijk thuis, in stilte, lig op de bank of in bed. Mezelf aanmoedigend en troostend dat ook dit weer voorbij zal gaan en ik ook hier weer van zal gaan herstellen).

Dat ik, als je me dan ziet, heb vóórgelegen. En dat ik ook moet náliggen. Ja dat zijn nieuwe begrippen en ik begrijp dat je nu bijna afhaakt. Maar lees toch even verder want het is zo simpel: vóórliggen wil zeggen dat ik voordat jij mij ziet, 20 minuten prikkelarm op de bank heb gelegen. Naliggen wil zeggen dat ik, nadat jij mij hebt gezien, weer 20 minuten …etc. Ja, en dat maakt dan dat jij vindt dat ik er wél goed uitzie.

Als mijn gesprekspartner dan nog niet geheel verward van zoveel nieuwigheid en jemig zij past niet in het plaatje van iemand die zo ontzettend ziek is, is afgehaakt, dan heb ik inmiddels de volgende tekst ook paraat. Dat was wel even oefenen maar gelukkig heb ik eindeloze oefentijd.

Ik zeg dan dat ik een onbekende chronische zeer invaliderende aandoening heb. Die qua symptomen lijkt op de ziekte van Lyme. Of de uitputting nadat je drie dagen dag en nacht hebt doorgewerkt. Of de flinke kater na een nacht liederlijk doorhalen. Ken je dat? Ja, dat ken je wel. Zo ziek voel ik me dus,  zonder dat ik het plezier van een gezellige avond heb ervaren, of een voldaan gevoel heb van die werkklus die af is. Ojoh, wat naar, zeg jij dan, als je dan nog niet bent afgehaakt in ons gesprek.

Ja, erg naar, zeg ik dan.

En dat is zacht uitgedrukt.

Ik ben Yvonne.

Nu 4,5 jaar onderweg.

Ik ga nog steeds vooruit.

In subtiele stapjes, maar ik gá vooruit.

En ik ga steeds meer leven. Niet gemakkelijk, wel fijn. 

Longcovid is voor iedereen anders. Dus wat je hier leest is míjn verhaal.  Ik noem het mijn reis, of onderweg zijn. Want van het woord ziekte krijg ik geen energie. Dat voelt voor mij te uitzichtloos. Misschien geeft mijn info jou wat moed en kracht. Want het hebben van longcovid is een afschuwelijke eenzame en oneerlijke klus.

Kortweg gezegd is mijn herstel gebaseerd op het uitgangspunt: "als je doet wat je deed, krijg je wat je kreeg"(Einstein). Ik heb mijn innerlijk roer daarom radicaal omgegooid. Vanuit een diep innerlijk weten (en hopen!) dat de oplossing van mijn herstel (misschien wel) in mijzelf zit. Ik houd  me al ruim 4 jaar lang strikt aan de methode Opbouw van Reserves wat betekent dat ik dagelijks vier keer per dag 20 minuten prikkelarm lig. Ik pas Mind -Body toe en integreer dit. Ik weet (bijna) alles over het autonoom zenuwstelsel en de nervus vagus. Ik kreeg EMDR en volg familieopstellingen. Ik krijg rebalancing. 

Inmiddels ken ik mijn energizers. En mijn energielekken. Ik ken mijn stressoren. En de subtiele signalen die duiden op stresstoename. Kan deze tijdig afvoeren zodat ze me niet meer ziek maken. En voor mijn hooggevoelige bedrading life changing: mijn emotiemanagement is inmiddels uitstekend. Dankzij TAOtraining en hartcoherentie verwelkom ik alle gevoelens en gebruik ik ze als richtingaanwijzer in mijn leven. Daardoor ontregelen emoties mij niet meer, en word ik er niet meer ziek van. Vanuit deze dagelijkse practice ervaar ik nieuwe gevoelens waarvan ik het bestaan niet kende. En deze gevoelens werken helend voor mij.

En dit klinkt misschien raar. En ik had het liever niet gehad. Maar in bepaald opzicht ben ik de longcovid ook een ietsepietsje dankbaar. Het opruimen van innerlijke ballast doet me namelijk wel goed.  

• (Levens)kunstenares
• Warme persoonlijkheid
• Humor
• Mind-body|OR|pacing 

• Creatieve coaching
• Compassievol
• Sterke intuïtie
• ACT

Yvonne begrijpt de kern van hartcoherentie diepgaand en past deze kennis toe op een manier die authentiek en effectief is. Haar talent om snel een persoonlijke connectie te maken, creëert een veilige en ondersteunende omgeving voor groei.

Yvonne brengt een rijke levenservaring mee die haar inzicht geeft in de complexiteit van menselijke emoties en gezondheid.

Ik ben ervan overtuigd dat iedereen die met Yvonne werkt, zal ervaren hoe haar deskundigheid en warme persoonlijkheid een blijvende impact kunnen hebben. Ik beveel haar ten zeerste aan bij iedereen die op zoek is naar een coach die echt begrijpt hoe je hart en geest in harmonie kunt brengen.

Stefan  ★★★★★

Yvonne is een heel prettige gesprekspartner, haar enthousiasme over de Heartmath-methode werkt erg aanstekelijk. Om te zien en horen wat het haar heeft gebracht is ontzettend inspirerend!

Cora  ★★★★☆

Kijk ook eens op mijn andere website www.emowijzer.nl. Daar vind je informatie over Emowijzer, een tool voor kinderen en hun opvoeders om op een gemakkelijke manier samen over gevoelens te praten.   

Klik hier voor het interview: 'Yvonne met long covid' (Libelle Gezond editie 10 - juli/aug. 2024).